Joe's pain

Байрны ганц гэрэл

Бөмбөг тоглох хүүхдүүдийг хүлээн

Байдгаараа талбайруу ширтэнэ...

Бараг л анихгүй биздээ өглөө болтол...

Сандал дээр сайхан хосууд эрхлэнэ

Салан одохыг үл үзэх мэт

Үнсэлдэнэ, тэврэлдэнэ, инээлдэнэ

Сар өдөр жилийн дараа

Сандал дээрх дурсамжууд нь

Салж одхооргүй зовлон нь болох гээд

Сайхан хосын энэ үдшийн болзоог хүлээнэ...

Өт өөрийн уутандаа

Өөр биеээ хүлээн дүүжлэгдэнэ

Өнөөдөр биш ч .. өөр нэг өдөр

Өндөрт тэмүүлэх жигүүрээ хүлээнэ

Өнцөгт нь харин

Өдрийн гэрэл...

Өөрлүү нь ирээд нурам болоод

Өндрөөс доош унахыг нь хүлээнэ... 

Салхины аясаар зугаалах ганц навч

Сайхан ургасан цэцэгрүү мөлхөнө

 Саяхан тэр дээр байсан амьдрал нь

Сарын дараа газарт түүнийг хүлээнэ...

Сар ч биш магадгүй

Маргааш өглөө нь

Маажигнасан нэгэн настны

Махийтал өмссөн гуталны ул

Мартагдаад бүүр хог болтол нь гишгэх гээд

Манай байрны аль нэг коридоорт хүлээнэ...

Хэн нэгэн

Хэн нэгнийг

Хэзээ ч юм нэг өдөр

Хэн ч биш болгох гээд хүлээнэ... 

Бурханы өмнөх жижигхэн шар тогоонд

Буцалж буй халуун тосны голд

Цагаан нарийнхан бүсгүй

Цаг... түүнээс ч удаан хугацаагаар шатна...

Шатаж, хайлж  дуусах хүртлээ

Шаргалхан бүдэг гэрлийг гаргана

Тэр зүгт харах болгонд

Тэртээд одсон эмээгийн зураг үзэгдэнэ. 

Уртаа нарийнхан хар хүүг

Урдаас нь яг толгойноос нь асаана

Ув улаан цог чад пад хийн

Уг хүртэл нь шуналтайгаар иднэ..

Өөрөөрөө уугих өчүүхэн тэрний үнэрт

Өрөө тэр чигтээ анхилуун бурханы номын өргөө шиг

Яс мах цусных нь гэрч болж

Яг доор нь саарал чандар овоорно...

Дөрвөлжин үсгийг ээлжлэн цохих хүн

Дөтий газарт сэтгэл нь хорогдон шанална

Өөрөөсөө өөр хүнийг олох гээд

Өнгөрсөн бүхнээс ухаж гаргаад

Өмнөө өрж, эвлүүлж хурааж байгаад

Өчсөн зүйл бүрийг нь үгэн дардасаар тэмдэглэнэ

Хэл амгүй мэт хэсэг чимээгүй байснаа

Хэдэн мөрт... түүнээс ч их бадаг авиаг

Ганцаардал цочирдтол санаа алдав

Гараараа нүдээ дарав..

Сэтгэлээс цус гаран хацар даган урсана...

Өөрөөрөө бүхэн урсана...

Өөрөөрөө бүхэн шатна...

Өөрөөрөө бүхэн уугина... 

Чи нүдээ сохолсон...өөрийн гараар

Чи чихээ тайрсан...нэг алгаараа

Чи уруулаа урсан...дээд шүдээрээ

Чи хамраа сэтэлсэн...эрхий долоовор хуруугаараа

Ярисан..хэлсэн бүхэн нь

Яг цуурай шиг хоосон 

Нэг байсан махыг 2 хэсэг хуваасан...

Нэг чиг замыг 1 салаа болгосон...

Тэнгэр өөд тэмүүлж буй шувууны далавчийг

Тэвчээр алдан чи хайчилсан

Тэгээд нисвэл нис гээд

Тэртээх нэгэн алсруу эргэж харалгүй алхсан

Нэг байсан хүний сүүдрийг үлдээгээд

Нэгэн хүний сүүдэр болон замхарсан

Цаг хугацааг нийлүүлж байгаад

Цаас адил шатааж орхисон

Орхисон тэр нурам үнснээс нь

Одоо үлдсэн хүн нь төрсөн... 

 Өөр замыг...

Өөр өглөөг...

Өөр ирээдүйг...

Өөр харцыг...

Өөр үнэрийг...

Өөр бүхнийг мэдэрсэн тэр хүн....

Өөрийг минь эрэмдэглээд

Өөрийгөө аваад цааш одсон... 

Тархи,сэтгэл, зүрх  гурав

Таалцана, мэтгэлцэнэ, зөрөлдөнө

Махан ууттай нууцын өрөөнд

Магад хэн эзлэн суугааг

Маргалдаж тэр гурав

Маргаашийг хүлээн хариуг нэхнэ...

Цаг минут хором бүрээр нэхэх сэтгэл

Цаашаа одсон эсрэг нэгэн

Үл сөгдөх тархины их уур уцаар

Үлдээд хоцрох зүрхний хоосон орой зай...

Мянга, сая жилийн огтлол төдий учраан

Мятрахгүй нугарахгүй урагдахгүй гэх...тэр эмзэг сэтгэл 

Магадгүй түүнээс өмнө түүнээс цааш гэж үгүй

Маргааш нь сэрэх хүн насаа элээж урагшаа алхах

Харахгүй бодохгүй санахгүй байх тусам

Хар хар санаашралууд

Хашгиралдаад нисээд одчихгүйгээр

Хаа нэгтээ дотор минь нуугдана 

Хачин муухай дуугаралдана...

Хамаг бүхнээрээ уйлалдана...

Зүрхэнд үлдээсэн чиний гэх зүйлүүд

Зүү шиг хатгана... амьсгал авах бүрт

Зүгээр л санаа алдаад чи цааш одоход

Зүлгүүр барин дахин өөрийгөө өвтгөнө...

Бодолд үүрэлсэн сэтгэл бүр

Болох цагаа хүлээн жигүүрээ харан сууцгаана

Хэр өндөр, хэр гүн, хэр хүчтэйг нь үл мэдэвч

Хэлэх гэсэн хүнрүүгээ нисэх гэж яааран тэвдэцгээнэ...

 Тархи үл сөхрөнө...үл мохно...

Тааж мэдэхийн аргагүй нууцлаг харагдана...

Тамхины утаа шиг сарниад одсон нэгнийг

Тайван амгалан чигээр нь хийсгэнэ...

Хаалгаа хаагаад хаа нэгтээ одох

Хаврын нэгэн өдөр айсуй...

Хар гээд цагааныг сонгосон хүнд

Харж байна уу... Гэрэлтэж бас чаддаг юмаа гэж хэлнэ...

Миний гэх чиний хуурамч зүйлийн төгсгөлүүд

Мэдрэгдэж байгаа яг хуучин шигээ

Мэдээж гэхдээ цаг хугацаа зүлгүүрдээд эхэлсэн

Мэдэхгүй юм даа...

Миний, чиний төгсгөл

Миний чиний...... ҮҮД...... 

Өглөө бүр хуучин ч шиг

Өөрөө хүн нь шинэ ч шиг

Зүүд бүхэн шинэ ч шиг

Зүүдлэгч хүн нь хуучин ч шиг

Бодол сэтгэлийг татагч 

Борхон зүрхэнд хадаастай

Боломж хийгээд өнгөрсөн

Болохгүй гээд түлхсэн

Мөч хором бүр хуучин....

Учирсан цагаас ...улирсан цагууд

Уржигдар...бүүр яг өчигдөр шиг...

Ухаад, сэндийчээд, хусаад үзэхэд

Урьдын адил хуучин хэвээрээ л...

Үйлдэл бүр шинэ... тэс зөрүүд шиг

Үг үсэгнүүд өөр зүгрүү ниссэн шиг л

Үнэндээ үүрэнд минь ирсэн шувууны

Үнэр, харц сэтгэл юу хуучин хэвээрээ л...

 Эвдэрсэн, зэвэрсэн хайрцаганд

Инээд, хайр, итгэлийг барин орж ирээд

Энд би байсаар байна гэсэн хүн

Эргэж харалгүй одсон ч

Эндэх өрөө нь хуучин хэвээрээ л....

Өглөө бүхэн шинэ ч шиг...

Өөрөө хүн нь хуучин хэвээрээ л...

Хуучин уруул, хуучин бие, хуучин үнэр юуг чинь

Худалдаад авах эсвэл солих бүхий зүйлээр хүснэм...

Шинэ рүү одох хуучин хүн....

Шилтэй зүйлэнд гунигаа шивнэнэ...

Огт чимээгүй ч...

Орилох хашгирах хүслийг минь түр дарна... 

Сар жилээр чи эзэн суугаад

Сарниад одохдоо өндөгөө үлдээсэн

Сахиусан тэнгэр магадгүй чөтгөрийн охин

Сар жилийн дараа өндөгнөөс юу гарах....

Зүрхэнээс түмэн шувуу

Чамруу чиглэн дүүлэх гээд

Цээжинд цуглах авч далавчгүй аж... 

Амнаас хийсэн одохгүй ч 

Дотор минь сууцгаагаад

Нисэхгүй нэмж өндөглөж үржсээр л...

Санаа алдсан ч үл цочих...

Саарал утаа болгосон ч үл замхрах

Санаа бодлын шувууд

Улам чанга чанга шаагилдсаар л....

Хэд хэдэн хоногийн санаашрал

Хэдийгээр удахгүй ч гэлээ

Хэн ч юм хүнийг нэхээд

....хэцүү өдрүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүүд